روزی سنگ تراشی که از کار خود ناراضی بود و احساس حقارت می کرد, از نزدیکی خانه بازرگانی عبور کرد. در باز بود و او خانه مجلل, باغ و نوکران بازرگان را دید و به حال خود حسرت خورد و با خود گفت: « این بازرگان چقدر قدرتمند است! و آرزو کرد که مانند بازرگان باشد. »در همان لحظه خدا آرزوی او را برآورده کرد و او تبدیل به بازرگانی با جاه و جلال شد.                   

تا مدتها فکر می کرد او از همه قدرتمندتر است. تا اینکه یک روز حاکم شهر را دید که از میان شهر عبور می کرد. او دید که همه مردم به حاکم احترام می گذارند حتی بازرگانان!!!مرد با خودش فکر کرد: « کاش من هم یک حاکم بودم, آن وقت از همه قوی تر می شدم! » در همان لحظه او تبدیل به حاکم مقتدر شهر شد. در حالی که روی تختی روان نشسته بود, همه مردم به او تعظیم می کردند. خورشید تابان بود و او را می آزرد, با خود گفت خورشید چقدر قدرتمند است. او آرزو کرد که خورشید باشد و تبدیل به خورشید شد.  و با تمام نیرو سعی کرد که به زمین بتابد و آن را گرم کند.                   

مدت زیادی نگذشته بود که ابری بزرگ و سیاه آمد و جلوی تابش او را گرفت. پس با خود فکر کرد نیروی ابر از او بیشتر است و تبدیل به ابری بزرگ شد. کمی نگذشته بود که بادی آمد و او را از این سو به آن سو کشید. این بار نیز آرزو کرد که باد شود و تبدیل به باد شد. و لی به نزدیکی صخره ای رسید, دیگر قدرت تکان دادن صخره را نداشت, با خود گفت که پس صخره قوی ترین موجود هستی است و تبدیل به آن شد.                                              

همانطور که با غرور ایستاده بود, ناگهان صدایی شنید و احساس کرد دارد خرد می شود. نگاهی به پایین انداخت و سنگ تراشی را دید که با قلم و چکش به جان او افتاده است!                                                           

در یک موزه معروف که کف آن با سنگهای مرمر پوشیده شده بود, مجسمه ی بسیار زیبای مرمرینی به نمایش گذاشته شده بود که مردم از راههای دور و نزدیک برای دیدنش به آنجا می آمدند و تحسینش می کردند. ولی کسی نبود که سنگهای مرمر کف موزه را ببیند و لب به تحسین باز کند.             

یک شب کف پوش مرمری با مجسمه شروع به صحبت کرد و گفت: « این منصفانه نیست! چرا همه پا روی من می گذارند تا تو را تحسین کنند؟ ما هر دو مان در یک معدن بودیم مگر نه؟ »                                                    

مجسمه لبخندی زد و آرام گفت: « یادت هست روزی که مجسمه ساز خواست روی تو کار بکند, چقدر سرسختی و مقاومت کردی؟ »                   

سنگ پاسخ داد: « آره, آخر ابزارش به من آسیب می رساند گمان کردم می خواهد آزارم بدهد. آخر تحمل آن همه درد و رنج را نداشتم. »                   

مجسمه با همان آرامش و لبخند ادامه داد: « ولی من فکر کردم بطور حتم می خواهد از من چیز بی نظیری بسازد. بطور حتم بنا است به یک شاهکار تبدیل بشوم. بطور حتم در پی یک رنج گنجی هست. » پس بهش گفتم: « هر چقدر می خواهی ضربه بزن, بتراش و صیقل بده! » و درد کارهایش و لطمه هایی که ابزارش به من می زدند به جان خریدم و هر چه بیشتر می شدند بیشتر تاب می آوردم تا زیباتر بشوم پس امروز نمی توانی دیگران را سرزنش کنی که چرا روی تو پا می گذارند و بی توجه عبور می کنند ولی روبروی من می ایستند و مرا تحسین می کنند. »                                     

راستی کدوم یکی از ما سختی های امروز رو برای آینده ای بهتر به جون می خریم!!!

روزی پدر و پسری مشغول کوه نوردی بودند که ناگهان پای پسر به سنگی گیر کرد و به زمین افتاد و فریاد زد: « آآآی ی ی! » به فاصله لحظه ای صدایی از دور دست آمد: « آآآی ی ی! » پسرک با کنجکاوی فریاد زد: « کی هستی؟»    

پاسخ شنید:« کی هستی؟»                                                             

پسرک خشمگین شد و فریاد زد: « ترسو!»                                          

پاسخ شنید: « ترسو!»                                                                      

پسرک با تعجب از پدر پرسید: « چه خبر است؟»                                          

پدر لبخندی زد و گفت: « پسرم گوش کن!» و بعد با صدای بلند فریاد زد: « تو یک قهرمان هستی!»                                                                       

از دل کوه پاسخ آمد: « تو یک قهرمان هستی!»                                    

پسرک این بار بیشتر تعجب کرد. پدر توضیح داد: « مردم می گویند که این انعکاس صدا در کوه است, ولی در حقیقت این صدا, انعکاس زندگی است. هر سخنی که بگویی یا هر عملی که انجام دهی بلافاصله در زندگی تو انعکاس می یابد. اگر عشق بخواهی, عشق در قلب تو بوجود خواهد آمد و اگر در جستجوی موفقیت باشی, آن را حتما بدست خواهی آورد. هر چه بخواهی, زندگی همان را به تو خواهد داد.                                                                

مردی که در کنار رودخانه ای ایستاده بود, ناگهان صدای فریادی می شنود و متوجه می شود که کسی در حال غرق شدن است. فوراً به آب می پرد و او را نجات می دهد. اما پیش از آنکه نفسی تازه کند, فریاد های دیگری را می شنود و باز به آب می پرد و دو نفر دیگر را نجات می دهد. اما پیش از اینکه حالش جا بیایید صدای چند نفر دیگر را که کمک می خواهند می شنود.                           

او تمام روز را صرف نجات افرادی می کند که در چنگال امواج خروشان گرفتار شده بودند. غافل از اینکه چند قدم بالاتر دیوانه زورگویی مردم را به رودخانه می اندازد.

در زمانهای قدیم حاکمی زیرک, تخته سنگی را در وسط جاده قرار داد و برای اینکه واکنش مردم را بییند خود را در جایی همان اطراف مخفی کرد.                

بعضی از بازرگانان, نظامیان و ندیمان حاکم, هنگام عبور از جاده بی اعتنا از کنار تخته سنگ می گذشتند و غرلندکنان می گفتند این چه شهریست که نظم ندارد والی شهر عجب مرد بی عرضه ای است. ولی هیچکس تخته سنگ را از وسط جاده برنمی داشت.                                                

نزدیک غروب بود و حاکم از این رفتار بی تفاوت مردم شهرش افسرده شده بود که یکی از روستاییان هنگام عبور از جاده در حالی که بر پشت خود باری سنگین از میوه و سبزیجات حمل می کرد, کنار تخته سنگ رسید. بارش را به سختی بر زمین گذاشت و با هر زحمتی که بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت و به کناری نهاد. ناگهان زیر تخته سنگ کیسه ای را دید, آن را بردشت و باز کرد در کیسه سکه های طلا و یادداشتی پیدا کرد که در آن نوشته شده بود: « هر مانع و سدی ممکن است موقعیتی برای تغییر زندگی انسان باشد. »

یک روز گرم تابستانی شاخه ای از یک درخت, مغرورانه و با تمام قدرت خودش را تکان داد و به دنبال آن برگ های ضعیف و کم طاقت از آن جدا شدند و آرام بر زمین ریختند. شاخه چندین بار این کار را با غرور خاصی تکرار کرد تا اینکه تمام برگها جدا شدند. برگی سبز, درشت و زیبا به انتهای شاخه محکم چسبیده بود و همچنان در مقابل افتادن مقاومت می کرد.                           

باغبان تبر به دست داخل باغ در حال گشت بود و به هر شاخه خشکی که می رسید آن را از بیخ جدا می کرد و با خود می برد. وقتی باغبان چشمش به شاخه افتاد با دیدن تنها برگ آن, ار قطع کردنش صرفنظر کرد. بعد از رفتن باغبان مشاجره بین شاخه و برگ بالا گرفت و بالاخره دوباره شاخه, مغرورانه و با تمام قدرت چندین و چند بار خودش را تکان داد تا اینکه به ناچار آن برگ با تمام مقاومتی که داشت از شاخه جدا شد و بر زمین افتاد.                  

باغبان در راه بازگشت وقتی چشمش به آن شاخه افتاد, بی درنگ آن شاخه را از بیخ قطع کرد. شاخه بدون آن که مجال اعتراض داشته باشد بر زمین افتاد.

ناگهان صدای برگ جوان را شنید که می گفت: « اگرچه به خیالت زندگی ناچیزم در دست تو بود, ولی همین خیال واهی پرده ای بر چشمان واقع نگرت تا فراموش کنی که من حافظ حیات تو بودم. »                             

سالها پیش مرد صاحب ثروتی به سفر کوتاهی رفت, پس از بازگشت متوجه شد که در غیاب او خانه و فروشگاهش آتش گرفته و سوخته و بدین ترتیب تمام دارائیش از بین رفته است. بدیهی بود که او باید خیلی غمگین و افسرده می شد. اما او لبخند زد و چشمانش را بسوی آسمان  گرفت  و  گفت: « خدایا ! می خواهی اکنون چه کنم؟ »                                                 

روز بعد لوحی را بر ویرانه های خانه و فروشگاهش آویخت که روی آن نوشته بود:                                                                                                            

« فروشگاهم سوخت!                                                                         

خانه ام سوخت!                                                                                

کالاها یم سوخت!                                                                            

اما ایمانم نسوخته است!                                                                    

فردا صبح شروع به کار خواهم کرد! »                                                   

روزی مرد کوری ساعتها کنار پیاده رو در خیابانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنارپایش قرار داده بود, روی تابلو نوشته بود: « من کور هستم, لطفاً به من کمک کنید.»                                                                                

روزنامه نگار خلاقی از کنار او می گذشت. نگاهی به او انداخت, فقط چند سکه داخل کلاه بود. او چند سکه دیگر داخل کلاه انداخت و بدون اینکه ار مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت. پس از لحظاتی آن را برگرداند, در حالی که اعلان دیگری روی آن نوشته بود, تابلو را کنار پای مرد کور گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر آن روز, روزنامه نگار به آن محل بازگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. او لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچ وقت ندانست که خبر نگار روی تابلو چه نوشته است. روی تابلوی او خوانده می شد: « امروز بهار است ولی من نمی توانم آن را ببینم!!!» راستی کدوم یکی از ما به شکرانه نعمتهایی که داریم بدون چشمداشت به دیگران کمک می کنیم!!!

بچه شتر: مادر! چند سوال برایم پیش آمده است. می توانم از شما بپرسم؟     

مادر: حتماً عزیزم بپرس!                                                                               

بچه شتر: چرا ما کوهان داریم؟                                                                      

مادر: خوب پسرم, ما حیوانات صحرا هستیم. در کوهان خود آب و غذا ذخیره می کنیم تا در صحرا که چیزی پیدا نمی شود, بتوانیم دوام بیاوریم.                   

بچه شتر: چرا پاهای ما دراز  و کف آن گرد است؟                                            

مادر: پسرم! قاعدتاً برای راه رفتن در صحرا و نیز سریع رفتن باید پاهایی به این شکل داشته باشیم.                                                                                       

بچه شتر: چرا مژه های بلند و ضخیم داریم؟ بعضی وقتها جلوی دید مرا می گیرند!                                                                                                          

مادر: پسرم! این مژه های بلند و ضخیم یک نوع پوشش حفاظتی است که چشم های ما را در مقابل باد و شن های بیابان محافظت می کنند.                  

بچه شتر: فهمیدم. پس کوهان برای ذخیره کردن آب است, برای زمانی که در بیابان هستیم. پاهایمان برای راه رفتن در بیابان است و مژه هایمان هم برای محافظت چشم هایمان در برابر باد و شن های بیابان است....                           

مادر: درست است پسرم.                                                                             

بچه شتر: فقط یک سوال دیگر دارم....                                                            

مادر: بپرس عزیزم....                                                                                       

بچه شتر: پس ما در باغ وحش این شهر چه می کنیم؟؟؟                                 

" ویلما " دختر یک کارگر سیاه پوست مزرعه بود که در المپیک ملبورن در سن شانزده سالگی مدال برنز دوی 400 متر امدادی را کسب کرد و 20 ساله بود که در المپیک رم سه مدال طلا کسب کرد و رکورد جهانی دوی 100 متر را نیز از آن خود کرد.                                                                                                      

او یک اعجوبه تمام عیار بود. " ویلما " فرزند هفدهم خانواده ای بود که نوزده فرزند داشت. او از چهار سالگی فلج شد و تا هفده سالگی نمی توانست به خوبی راه برود. او در خانواده ای زندگی می کرد که از نظر تغذیه وضع مناسبی نداشتند. " ویلما " می گوید: « دویدن را به این علت خوب یاد گرفتم که مجبور بودم برای زودتر رسیدن به سر میز غذا بدوم, والا چیزی برای خوردن به من نمی رسید, چون هجده خواهر و برادر دبگر من زودتر از من می رسیدند. من دویدن را ذاتاً دوست دارم. از کودکی یک میل عجیب به دویدن در من وجود داشت چون سلامتی خود را در دویدن می دیدم. می دانید که من بیماری سختی را در کودکی گذرانده ام. در اثر مخملک و ذات الریه فلج شدم و بازگشت به زندگی عادی برایم ساده نبود. »                                                  

کودکی ده ساله که دست چپش در یک حادثه رانندگی از بازو قطع شده بود, برای تعلیم فنون رزمی« جودو » به یک استاد سپرده شد. پدر کودک اصرار داشت استاد از فرزندش یک قهرمان جدو بسازد ! استاد پذیرفت و به پدر  کودک قول داد  که یک سال بعد می تواند فرزندش را در مقام قهرمانی کل باشگاهها ببیند. در طول شش ماه استاد فقط روی بدن سازی کودک کار کرد و در عرض این شش ماه حتی یک فن" جودو " را هم به او نیاموخت!                     

بعد از شش ماه خبر رسید که یک ماه بعد مسابقات محلی در شهر برگزار می شود. استاد در این فرصت به کودک ده ساله فقط یک فن آموزش داد و تا زمان برگزاری مسابقات فقط روی آن تک فن کار کرد. سرانجام مسابقات انجام شد و کودک توانست در میان اعجاب همگان, با آن تک فن همه حریفان خود را شکست دهد!                  

سه ماه بعد کودک توانست در مسابقات بین باشگاهها نیز با استفاده از همان تک فن برنده شود. وقتی مسابقات به پایان رسید, در راه بازگشت به منزل کودک از استاد راز پیروزی اش را پرسید. استاد گفت: دلیل پیروزی تو این بود که اولا به همان یک فن به خوبی مسلط بودی. ثانیا تنها امیدت همان یک فن بود و ثالثا این که تنها راه شناخته شده برای مقابله با این فن گرفتن دست چپ حریف است, که تو چنین دستی نداشتی! یاد بگیر که در زندگی از نقاط ضعف خود بعنوان نقاط قوت استفاده کنی.

شبی در فرودگاه زنی منتظر پرواز بود و هنوز چند ساعتی به زمان پروازش مانده بود. او برای گذراندن وقت به کتابفروشی فرودگاه رفت, کتابی خرید و سپس پاکتی کلوچه خرید و در گوشه ای نشست. او غرق مطالعه کتاب بود که ناگاه متوجه مرد کنار دستی اش شد که بی هیچ شرم و حیایی یکی دوتا از کلوچه های پاکت را برداشت و شروع به خوردن کرد. زن برای جلوگیری از بروز ناراحتی مساله را نادیده گرفت.                                                                        

زن به مطالعه کتاب و هراز گاهی خوردن کلوچه ها ادامه داد و به ساعتش نگاه کرد. در همین حال, « دزد » بی چشم و روی کلوچه داشت پاکت او را خالی می کرد. زن با گذشت زمان هر لحظه بیش از پیش خشمگین می شد. او پیش خود اندیشید:« اگر من آدم خوبی نبودم بی هیچ شک و تردیدی حسابش را کف دستش گذاشته بودم!!! »                                                                          

به ازای هر کلوچه ای که زن از توی پاکت برمی داشت, مرد نیز یکی بر می داشت. وقتی که فقط یک کلوچه داخل پاکت مانده بود زن متحیر ماند که چه کند. مرد درحالی که تبسمی بر چهره اش نقش بسته بود, آخرین کلوچه را از پاکت برداشت و آن را نصف کرد.                                                                        

مرد در حالیکه نصف کلوچه را به زن تعارف می کرد, نصف دیگر را در دهانش گذاشت و خورد. زن نصف دیگر را از دست او قاپید و پیش خود اندیشید:« این نه تنها دزد است, بلکه بی ادب هم تشریف دارد. عجب! حتی یک تشکر خشک وخالی هم نکرد! »                                                                                             

زن در طول عمرش به خاطر نداشت که اینچنین آزرده خاطر شده باشد, به همین خاطر وقتی که بلندگوی فرودگاه پرواز به مقصد او را اعلام کرد, از ته دل نفس راحتی کشید. سپس وسایلش را جمع کرد و بی آنکه حتی نیم نگاهی به دزد نمک نشناس بیافکند, راه خود را گرفت و رفت.                                            

زن سوار هواپیما شد و در صندلی خود جا گرفت. سپس دنبال کتابش گشت تا چند صفحۀ باقی مانده را نیز بخواند و کتاب را تمام کند. همین که دستش را در کیفش برد, از تعجب در جایش میخکوب شد. پاکت کلوچه هایش در مقابل چشمانش بود!!!                                                                                                

زن با یاس و ناامیدی, نالان به خود گفت:« پس پاکت کلوچه مال آن مرد بوده و این من بودم که از کلوچه های او می خوردم! » دیگر برای عذرخواهی دیر شده بود. حزن و اندوه سراسر وجود زن را قرا گرفت و فهمید که« بی شرم, بی ادب, نمک نشناس و دزد, خود او بوده است!»                                                           

گروهی از فارغ التحصیلان دانشگاهی, پس از گذشت چند سال و تشکیل زندگی و رسیدن به موقعیت های خوب کاری و اجتماعی, طبق قرار قبلی به دیدن یکی از اساتید مجرب خود در دانشگاه رفتند. بحث جمعی آنها خیلی زود به گله و شکایت از فشارهای ناشی از کار و زندگی کشیده شد.                      

استاد برای پذیرایی از میهمانان به آشپزخانه رفت و با یک قوری چای و تعدادی از انواع چای خوری های سرامیکی, پلاستیکی و کریستال که برخی ساده و برخی گران قیمت بودند, بازگشت. سینی را روی میز گذاشت و از میهمانان خواست تا از خود پذیرایی کنند.                                                                         

پس از آنکه همه برای خود چای ریختند, استاد گفت: اگر دقت کرده باشید حتماً متوجه شده اید که همگی چای خوری های گرانقیمت و زیبا را برداشته اید و آنها که ساده و ارزان قیمت بودند در سینی باقی مانده اند! البته این امر که برای شما طبیعی و بدیهی است, سرچشمه همه مشکلات و فشار های شما هم هست. شما فقط به دنبال ظواهر هستید و بهترین ها را برای خود می خواهید. ولی قصد اصلی همه ی شما نوشیدن چای بود, اما آگاهانه چایخوری های زیباتر و گرانتر را انتخاب کردید و البته در این حین به آنچه دیگران برمی داشتند نیز توجه داشتید.                                                                          

به این ترتیب اگر زندگی چای باشد, شغل, پول, موقعیت اجتماعی و....همان چایخوری های متعدد هستند. آنها فقط ابزاری برای حفظ و نگهداری زندگی اند, اما کیفیت زندگی در آنها فرقی نخواهد داشت. گاهی آنقدر حواس ما متوجه چایخوری هاست که اصلاٌ طعم و مزه موجود در آنرا نمی فهمیم.

مرد کوهنوردی تصمیم گرفت از بلندترین کوه جهان صعود کند. او مدتها مطالعه کرد, وسایل مورد نیاز را فراهم ساخت و پس از چندی آماده حرکت شد و از آنجا که این کار را افتخاری بزرگ می دانست و این افتخار را فقط برای خود می خواست, لذا بتنهایی صعود از کوه را آغاز کرد. او ساعتها کوه پیمایی کرد تا اینکه شب فرا رسید و تاریکی بلندی های کوه را در بر گرفت, بطوریکه مرد کوهنورد اصلاً دید نداشت. ابر,روی ماه وستارگان را پوشانده بود و شب همه جا را غرق در ظلمت و سیاهی کرده بود. او همانطور که از کوه بالا می رفت, در یک لحظه پایش لغزید و سُر خورد و از بلندای کوه بطرف درّه پرت شد. در حال سقوط فقط لکّه های سیاهی مقابل چشمانش می دید و احساس وحشتناک مرگ فجیع,او را در خود می گرفت.                                                                    

در  همین حال تمام خوب و بد زندگیش به یادش آمد. اکنون فکر می کرد چقدر مرگ به وی نزدیک است. که ناگهان احساس کرد که طناب دور کمرش محکم شد و در میان زمین وآسمان معلق ماند.                                                           

شب بود و سیاهی, زمستان بود و سرما, حادثه بود و تنهایی, در این لحظه سکون, چاره ای برایش نماند جز آنکه فریاد بزند« خدایا کمکم کن! »                 

در این لحظه صدای پر طنینی از آسمان شنیده شد:                                         

ـ چه می خواهی؟                                                                                             

ـ خدایا نجاتم بده!                                                                                              

ـ واقعاً ایمان داری که می توانم نجاتت دهم؟                                                    

ـ البته که ایمان دارم.                                                                                          

ـ اگر ایمان داری طناب دور کمرت را پاره کن!                                                      

لحظاتی به سکوت گذشت..... مرد کوهنورد تصمیم گرفت با تمام نیرو طناب را بچسبد تا سقوط نکند.                                                                                       

روز بعد گروه نجات یک کوهنورد یخ زده را مرده یافتند. آنها اعلام کردند: بدن این کوهنورد از طناب آویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود, در حالیکه فقط نیم متر با زمین فاصله داشت!                                                                    

راستی کدوم یکی از ما برای داده ها و نداده های خدا شکر می کنیم!!!!

اگر هنرمند هستید« زمرد »زمرد می تواند در افزایش ادراکات شهودی شما مؤثر باشد و نبوغ هنری شما را افزایش دهد. اگر خلبان یا مهماندار هستید و یا به هر علتی مدام در سفرهای هوایی هستید « فیروزه » که به سنگ حامی هم معروف است می تواند به شما احساس امنیتی بیشتر از شرکتهای بیمه معتبر اعطا کند.                               

اگر به هر جور اعتیاد مبتلا شده اید سنگ « اونیکس » بیش از سایر درمانهای ضد اعتیاد به یاریتان می آید. باور کنید سنگ در مانی برای هر مشکلی چاره ای دارد. تا آنجا که این باور وجود دارد به گردن آویختن یاقوت قرمز پیوند های زناشویی را محکمتر می کند.                                                                                                                       

علم گمشده

« علم گمشده » نامی است که سنگ درمانگران و گوهرشناسان بر علم ریشه شناسی و طبقه بندی و خواص درمانی سنگ ها گذاشته اند.                                     

سنگ درمانی که مدتی است در اروپا آمریکا و خاورمیانه دوباره متداول شده است ریشه ای شش هزار ساله دارد. منابع مکتوب زیادی از سابقه آن در دست نیست چرا که عالمان اصلی این علم که کاهنان مصری و دانشمندان هندی و چینی بوده اند از ترس آنکه مبادا نسخه های جادویی این روش درمانی بدست اغیار بیافتد و حق انحصاری آنها از بین برود منابع مکتوب را از بین برده اند و کشف رازهای سر به مهر این علم شگرف را به عهده بشر امروزی نهاده اند.                                                        

اکنون به غیر از اطلاعاتی مبهم تکه تکه و ناقص از این رشته درمانی چیز بیشتری در دست نیست اما ذهن جستجوگر و نیاز هر دم فزاینده انسان به علوم ماورا ءالطبیعه و افزایش جنبه های رمزآلود زندگی برای مقاومت در برابر توسعه و رواج تکنولوژی و زندگی ماشینی انسان را بر آن داشته تا با عزمی جزم دوباره بسوی کشف رازهای ناشناخته علوم و درمانهای قدیمی برود و بیش از هر چیز « علم گمشده » را احیا کند.

تجویز و ارائه سنگ مناسب شما